Κιρσοί των κάτω άκρων: συμπτώματα και θεραπεία

Το κύριο χαρακτηριστικό των κιρσών στα πόδια είναι η επέκτασή τους. Επιφανειακές και εν τω βάθει φλεβικές αλλαγές συμβαίνουν σε μεγάλες αποστάσεις. Δεδομένου ότι τα πόδια εκτίθενται σε αρκετά μεγάλη μακροχρόνια πίεση, οι βαλβίδες στο κυκλοφορικό σύστημα μπορεί να γίνουν πιο αδύναμες στην παιδική ηλικία. Ως εκ τούτου, οι κιρσοί στα πόδια ανακαλύπτονται συχνά σε νεαρά άτομα και κορίτσια.

Προκειμένου να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι κιρσοί στα πόδια, ο γιατρός πρέπει να ανακαλύψει τις αιτίες της εμφάνισής τους. Δεδομένου ότι η υποτροπή των κιρσών εμφανίζεται στο 80% των ασθενών ακόμη και όταν χρησιμοποιούνται ριζικές μέθοδοι, πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στη μείωση της επίδρασης των παραγόντων που προκαλούν κιρσούς στις διεργασίες. Αυτά περιλαμβάνουν:

• Η κληρονομική προδιάθεση είναι ένας σχεδόν ανεξέλεγκτος παράγοντας, αλλά μπορεί να περιοριστεί μέσω τυπικών προληπτικών μέτρων.
• σωματικές επιπτώσεις - αυξημένο φορτίο στα πόδια (παρατεταμένη ορθοστασία και καθιστή θέση, συνήθεια να σταυρώνετε τα πόδια, υπερβολικό βάρος, άρση βαρών).
• φυσιολογικές επιδράσεις - ορμονικές αλλαγές και χρήση ορμονικών φαρμάκων (συνήθως αντισυλληπτικά), μεταβολικές διαταραχές, έλλειψη σωματικής δραστηριότητας.
• παθολογικά αίτια - χρόνιες παθήσεις του ήπατος, των νεφρών, τραυματισμοί και συστηματική σύσφιξη των μαλακών ιστών των κάτω άκρων, όγκοι που συμπιέζουν τις φλέβες στην κοιλιακή κοιλότητα.

Δεν μπορούν να κλείσουν εντελώς, επομένως μέρος του αίματος παραμένει στα αγγεία των ποδιών. Η πίεση στις φλέβες αυξάνεται, τα τοιχώματα τεντώνονται ακόμη περισσότερο, σχηματίζονται προεξοχές στις οποίες σχηματίζονται θρόμβοι αίματος με την πάροδο του χρόνου. Οι θρομβώσεις είναι επικίνδυνες, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν τον μοναδικό κίνδυνο για τους ασθενείς από κιρσούς στα πόδια. Ο θρόμβος μπορεί να απελευθερωθεί και να ταξιδέψει στην καρδιά ή σε άλλο όργανο, προκαλώντας καρδιακή προσβολή ή να φράξει τα αιμοφόρα αγγεία ενός άκρου, προκαλώντας γάγγραινα.

Ανάλογα με τη θέση τέτοιων «τεταμένων» φλεβών, οι γιατροί διακρίνουν διαφορετικούς τύπους κιρσών στα πόδια:

1. Επιφανειακά. Εκδηλώνεται με την εμφάνιση ενός γαλαζωπού ή κόκκινου δικτύου κιρσών στα πόδια, το οποίο αρχικά μοιάζει με ιστό αράχνης, και στη συνέχεια ένα δίκτυο από μάλλον παχιές, τυλιγμένες γραμμές.
2. Βαθύς. Εκδηλώνεται ως βλάβη στο χοριοειδές πλέγμα, η οποία δεν είναι ορατή στην εξωτερική εξέταση. Ο πόνος στις φλέβες των κάτω άκρων είναι μεγαλύτερος με τέτοιους κιρσούς και ο κίνδυνος επιπλοκών είναι μεγαλύτερος.
3. Συνδυάζεται όταν αλλάζουν τόσο οι βαθιές όσο και οι επιφανειακές φλέβες.

Ο προσδιορισμός των αιτιών των κιρσών στα πόδια και η εξάλειψή τους συνδέονται στενά. Πρώτα απ 'όλα, είναι σημαντικό να αποκλειστούν παράγοντες που έχουν τη μεγαλύτερη αρνητική επίδραση στην κατάσταση των φλεβών.

Κατά τη διάγνωση των φλεβικών αλλαγών, είναι σημαντικό να διαφοροποιούνται από άλλες ασθένειες. Για παράδειγμα, οι κιρσοί κάτω από το γόνατο μοιάζουν ακριβώς με κύστη Becker και σχετίζονται με παρόμοια συμπτώματα.

Βήματα

Τα πρώτα σημάδια κιρσών στα πόδια εμφανίζονται σε προοδευτικά στάδια, όταν οι φλεβικές βαλβίδες εκπληρώνουν τη λειτουργία τους κατά λιγότερο από 50%. Στο πρώτο ή μηδενικό στάδιο των κιρσών, το λεγόμενο «στάδιο αντιστάθμισης», δεν εμφανίζονται δυσάρεστες αισθήσεις ή ορατές αλλαγές. Η ανίχνευση του αρχικού σταδίου των κιρσών στα πόδια γίνεται κατά τη διάρκεια προσεκτικής εξέτασης των άκρων από έναν φλεβολόγο.

Στο δεύτερο στάδιο των κιρσών, που ονομάζεται «υποαντιστάθμιση», οι αλλαγές εκφράζονται αρκετά ξεκάθαρα:

• τα περιγράμματα των μεγάλων φλεβών είναι ορατά κάτω από το δέρμα, αλλά μπορεί να μην προεξέχουν πάνω από την επιφάνεια του δέρματος.
• Στην επιφάνεια του δέρματος στους μηρούς και κάτω από τα γόνατα, είναι σαφώς ορατό ένα σχέδιο ενός λεπτού κιρσώδους δικτύου από μπλε ή κόκκινα τριχοειδή αγγεία.
• Τα πόδια πρήζονται το βράδυ.
• Οι μύες της γάμπας κράμπουν τη νύχτα.

Αυτό το στάδιο των κιρσών των κάτω άκρων χαρακτηρίζεται από αυξανόμενα συμπτώματα που υποχωρούν με την ανάπαυση.

Στο τελικό στάδιο των κιρσών, εμφανίζεται αντιρρόπηση: το σώμα δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του ιστού σε οξυγόνο και οι φλεβικές βαλβίδες χάνουν το 90% της λειτουργίας τους. Η κατάσταση των άκρων επιδεινώνεται λόγω ανεπαρκούς παροχής αίματος. Αυτό το στάδιο των κιρσών χαρακτηρίζεται από μειωμένη ικανότητα αναγέννησης του ιστού. Η πληθώρα των επιπλοκών επιδεινώνει τη γενική κατάσταση του ασθενούς. Τα συμπτώματα στο τελικό στάδιο των κιρσών επιμένουν συνεχώς.

Όταν μιλάμε βασικά για κιρσούς, αυτός ο ιατρικός όρος αναφέρεται σε μια ασθένεια των φλεβών στην οποία η λειτουργία μεταφοράς αίματος αυτών των αγγείων διαταράσσεται λόγω των διαφορετικών βαθμών παραμόρφωσής τους. Με άλλα λόγια, οι φλέβες διαστέλλονται, διαστέλλονται, τα τοιχώματά τους γίνονται πιο λεπτά, η λειτουργία των βαλβίδων σε αυτές διακόπτεται κ.λπ. Όλα αυτά οδηγούν στο γεγονός ότι το αίμα κινείται χειρότερα προς την καρδιά και λιμνάζει στα αγγεία.

Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν τους κιρσούς των κάτω άκρων ως την προεξοχή μεμονωμένων αγγείων και αγγειακών δικτύων κοντά στην επιφάνεια του δέρματος. Ταυτόχρονα, οι διογκωμένες και παραμορφωμένες φλέβες φαίνονται καθαρά με γυμνό μάτι και αυτή η ιδέα είναι σωστή αν μιλάμε μόνο για αισθητικές εμφανίσεις.

Οι εν τω βάθει κιρσοί, ή ακριβέστερα βαθιές κιρσοί, είναι παρόμοιες ασθένειες, αλλά τώρα επηρεάζουν τα φλεβικά αγγεία που βρίσκονται βαθιά στον μυϊκό ιστό. Αυτό σημαίνει ότι αυτές οι φλέβες δεν εμφανίζονται στην επιφάνεια ακόμη και στο πιο σοβαρό στάδιο της παθολογικής διαδικασίας.

Μια τέτοια παθολογική διαδικασία είναι επικίνδυνη όχι μόνο λόγω της μυστικότητάς της. Οι βαθιές φλέβες, συμπεριλαμβανομένης της λιγότερης και μείζονος κνήμης, του γαστροκνήμιου, του πέλματος και άλλων, είναι πολύ μεγαλύτερες. Αντίστοιχα, επιτρέπουν να περάσει περισσότερο αίμα, καταλαμβάνουν μεγαλύτερο μερίδιο της συστηματικής κυκλοφορίας και η βλάβη τους έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο στην υγεία του ατόμου.

Αυτό σημαίνει ότι με κιρσούς εν τω βάθει φλεβών, η στάση του αίματος είναι πολύ πιο σοβαρή. Σε αυτή την περίπτωση, μπορεί να εμφανιστεί έντονος πόνος, αυξημένη κόπωση στα πόδια κ.λπ. Ωστόσο, ακόμη πιο επικίνδυνες συνέπειες είναι ότι εάν η πίεση στις φλέβες αυξηθεί υπερβολικά, τα αραιωμένα τοιχώματά τους μπορεί να μην μπορούν πλέον να την αντέξουν, οδηγώντας σε ρήξη των φλεβών και εσωτερική αιμορραγία.

Βαθιές κιρσοί στα πόδια

Τα ορατά συμπτώματα των κιρσών στα πόδια είναι, πρώτα απ 'όλα, η εμφάνιση ενός δικτύου λεπτών φλεβών στην επιφάνεια του δέρματος των ποδιών. Τέτοια συμπτώματα εμφανίζονται κυρίως στην περιοχή των μηρών. Τέτοιοι κιρσοί αναγνωρίζονται πιο εύκολα σε άτομα που πάσχουν από κυτταρίτιδα. Μερικές φορές είναι η κυτταρίτιδα που γίνεται ένα είδος προάγγελος κιρσών. Οι εναποθέσεις λίπους λόγω της κυτταρίτιδας συχνά συμπιέζουν τα φλεβικά αγγεία, καθιστώντας την κυκλοφορία του αίματος πιο δύσκολη και προκαλώντας κιρσούς.

Τα τριχοειδή δίκτυα στα πόδια που εμφανίζονται με την έναρξη των κιρσών ονομάζονται τελαγγειεκτασίες. Ωστόσο, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι τέτοιες εξωτερικές εκδηλώσεις μπορεί να είναι τόσο σημάδια κιρσών όσο και εκδήλωση μιας προσωρινής φλεγμονώδους διαδικασίας.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, το πρήξιμο στα πόδια υποδηλώνει την εμφάνιση κιρσών. Ωστόσο, ένα τέτοιο σημάδι μπορεί να είναι σύμπτωμα άλλων ασθενειών (καρδιακή ανεπάρκεια, νεφρική ουρολιθίαση). Επομένως, σε αυτή την περίπτωση είναι αδύνατο να μιλήσουμε κατηγορηματικά για την ανάπτυξη κιρσών πριν τεθεί η διάγνωση.

Ένα σύμπτωμα των κιρσών είναι συχνά ο πόνος στα πόδια. Ο πόνος μπορεί να είναι οξύς και μπορεί επίσης να έχει βασανιστικά συμπτώματα. Το πιο κοινό σύμπτωμα των κιρσών είναι ο πόνος στις γάμπες. Εμφανίζεται κυρίως το απόγευμα, μετά από κάποια καταπόνηση των ποδιών.

Επομένως, ένα άτομο που παρατηρεί την εμφάνιση ενός τριχοειδούς δικτύου, καθώς και περιοδικές εκδηλώσεις πόνου και οιδήματος, θα πρέπει να συμβουλευτεί έναν γιατρό και να υποβληθεί στις απαραίτητες εξετάσεις.

Οι κιρσοί συχνά προκαλούν αισθητικά προβλήματα στους ασθενείς. Ωστόσο, επιπλέον, μπορεί να υπάρχει έντονο αίσθημα βάρους στα πόδια, μπορεί να εμφανιστούν κράμπες τη νύχτα και σταδιακά να εμφανιστούν τροφικές αλλαγές στα πόδια.

Οπτικά, οι κιρσοί μπορεί να εκδηλωθούν είτε ως μη ευδιάκριτα «αστέρια» μικρών αγγείων είτε ως πολύ μεγάλοι κόμβοι και πλέγματα που είναι ιδιαίτερα αισθητά όταν ο ασθενής βρίσκεται σε όρθια θέση.

Όταν ψηλαφώνται οι φλέβες, προσδιορίζεται η ελαστική συνοχή τους. μπορούν εύκολα να συμπιεστούν. Η περιοχή πάνω από τους κιρσούς μπορεί να έχει υψηλότερη θερμοκρασία από άλλες περιοχές. Όταν ένα άτομο παίρνει μια οριζόντια θέση, η τάση στις φλέβες μειώνεται και οι κόμβοι γίνονται λιγότερο έντονοι.

Εάν, καθώς η ασθένεια εξελίσσεται, ένα άτομο δεν σκέφτεται πώς να θεραπεύσει τους κιρσούς, η ασθένεια εξελίσσεται και σταδιακά τα συμπτώματα που περιγράφονται ενώνονται με ένα αίσθημα ταχείας κόπωσης, ένα συνεχές αίσθημα βάρους στα πόδια και ένα αίσθημα πρήξιμο των ιστών και μερικές φορές μπορεί να εμφανιστούν κράμπες. Εάν παρουσιαστεί πρήξιμο, θα εξαφανιστεί μετά από έναν παρατεταμένο νυχτερινό ύπνο.

Η διάγνωση αυτής της ασθένειας είναι σχετικά εύκολη. Ο ειδικός πρέπει να εξετάσει και να ερωτήσει τον ασθενή και να μελετήσει το ιατρικό ιστορικό. Στο πλαίσιο πρόσθετων εξετάσεων, προσδιορίζεται η κατάσταση των βαλβίδων των κύριων και συνδετικών φλεβών και αξιολογείται επίσης ο βαθμός βατότητας των εν τω βάθει φλεβών. Υπάρχουν διάφορες δοκιμές που σας επιτρέπουν να αξιολογήσετε την κατάσταση των φλεβών και τον βαθμό ανάπτυξης της νόσου.

Εάν ένας ασθενής έχει κιρσούς χωρίς επιπλοκές, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν χρησιμοποιούνται οργανικές διαγνωστικές διαδικασίες.

Η συντηρητική θεραπεία των κιρσών συνταγογραφείται κυρίως σε άτομα που έχουν σαφείς αντενδείξεις για χειρουργική επέμβαση.

Μια τέτοια θεραπεία ενδείκνυται επίσης εάν ο ασθενής έχει ήπιους κιρσούς, που είναι καθαρά καλλυντικό ελάττωμα. Ο στόχος της συντηρητικής θεραπείας είναι επίσης η πρόληψη περαιτέρω εξέλιξης αυτής της νόσου. Για το σκοπό αυτό, συνιστάται στους ασθενείς να επιδέσουν τα πόδια που έχουν προσβληθεί από κιρσούς με έναν ελαστικό επίδεσμο.

Επιπλέον, τα πλεκτά συμπίεσης ενδείκνυνται για κιρσούς. Τα άτομα που είναι επιρρεπή σε κιρσούς ή που πάσχουν ήδη από αυτή την ασθένεια θα πρέπει να τοποθετούν τακτικά τα πόδια τους σε υπερυψωμένη επιφάνεια όλη την ημέρα και να ξεκουράζονται με αυτόν τον τρόπο για αρκετά λεπτά. Επιπλέον, υπάρχουν ειδικές ασκήσεις για το κάτω πόδι και το πόδι που στοχεύουν στην ενεργοποίηση της μυοφλεβικής αντλίας. Αυτό περιλαμβάνει περιοδική επέκταση και κάμψη των αρθρώσεων του αστραγάλου και του γόνατος.

Διατροφή για κιρσούς των κάτω άκρων

Η ιστορία των κιρσών ξεκίνησε από την εποχή του Βυζαντίου, της αρχαίας Αιγύπτου και του Ισραήλ της Παλαιάς Διαθήκης, όπως δείχνουν οι αρχαιολογικές ανασκαφές. Σε διαφορετικές εποχές, οι άνθρωποι προσπάθησαν να θεραπεύσουν αυτή την ασθένεια, ιδιαίτερα ο Αβικέννας και ο Ιπποκράτης. Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, Ρώσοι και Γερμανοί γιατροί άρχισαν να μιλούν για την αποτελεσματικότητα της απολίνωσης της μεγάλης σαφηνούς φλέβας.

Στις αρχές του 20ου αιώνα έγιναν πολύ τραυματικές επεμβάσεις, κατά τις οποίες κόπηκε βαθιά ο ιστός του μηρού και της κνήμης, οι φλέβες καταστράφηκαν και μετά αποκόπηκαν, οι νευρικές απολήξεις, οι αρτηρίες και τα λεμφικά κανάλια. Η επούλωση πήρε πολύ χρόνο και άφησε μεγάλες και εμφανείς ουλές.

Το 1908, ξένοι γιατροί πρότειναν την αφαίρεση της μεγάλης σαφηνούς φλέβας και εισήγαγαν έναν μεταλλικό καθετήρα, ο οποίος μείωσε τους τραυματισμούς των ασθενών. Αυτό ήταν το πρώτο βήμα προς την ελάχιστα επεμβατική χειρουργική.

Η ανακάλυψη ήρθε όταν κατέστη δυνατή η λήψη ακτινογραφιών. Διενεργήθηκε για πρώτη φορά το 1924 για κιρσούς. Ταυτόχρονα, ένας παράγοντας αντίθεσης με βάση ένα διάλυμα βρωμιούχου στροντίου εγχύθηκε στη φλέβα. Στη συνέχεια εμφανίστηκε ο υπέρηχος και η τεχνολογία συνέχισε να βελτιώνεται.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η θεραπεία με λέιζερ εμφανίστηκε στην αγορά, αποτελώντας μια σύγχρονη ανακάλυψη στη θεραπεία των κιρσών.

Στις ευρωπαϊκές χώρες και στις ΗΠΑ, το 25% του πληθυσμού πάσχει από αυτή την ασθένεια. Στη χώρα μας, 30 εκατομμύρια άνθρωποι διαγιγνώσκονται με κιρσούς. Ταυτόχρονα, οι γυναίκες αρρωσταίνουν συχνότερα από τους άνδρες. Σύμφωνα με παγκόσμιες στατιστικές, το 70-80% των γυναικών και το 50-60% των ανδρών πάσχουν από κιρσούς.

Η κύρια αιτία των κιρσών είναι η γενετική προδιάθεση.

Υπάρχουν διάφοροι άλλοι προκλητικοί παράγοντες:

• καθιστικός τρόπος ζωής?
• Εγκυμοσύνη;
• Ευσαρκία;
• ορμονική ανισορροπία?
• ενδοκρινικές παθήσεις?
• λήψη από του στόματος αντισυλληπτικών και άλλων ορμονικών φαρμάκων.
• εργασία σε ζεστά καταστήματα?
• έντονη σωματική δραστηριότητα?
• Εργασία που απαιτεί να στέκεστε στα πόδια σας ή να κάθεστε ανάποδα για μεγάλες χρονικές περιόδους.
• χρόνιες παθήσεις των βρόγχων και των πνευμόνων, που συνοδεύονται από επίμονο βήχα.

Η θρομβοφλεβίτιδα είναι μια απειλητική για τη ζωή ασθένεια. Αυτό προκαλεί το σχηματισμό θρόμβων αίματος στις φλέβες, οι οποίοι μπορεί να σπάσουν και να μπλοκάρουν τα πνευμονικά αγγεία, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε καρδιακή προσβολή. Εάν προσβληθεί ένα μεγάλο αγγείο, ο θάνατος είναι πιθανός.

Η φλεβική θρόμβωση είναι η απόφραξη ενός αγγείου από έναν θρόμβο αίματος. Εκδηλώνεται με πόνο στα άκρα, που αυξάνεται με τη σωματική δραστηριότητα, και πρήξιμο.

Η πνευμονική εμβολή είναι η απόφραξη του αυλού της πνευμονικής αρτηρίας από έναν αποκολλημένο θρόμβο. Ο θάνατος μπορεί να συμβεί στα πρώτα 30 λεπτά. Εάν ο θρόμβος είναι μικρός, εμφανίζεται πνευμονικό έμφραγμα και ο ασθενής χρειάζεται μέτρα ανάνηψης. Η νόσος σχετίζεται με πνευμονία και χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια.

Τροφικά έλκη – συμπίεση του υποδόριου ιστού, σκουρόχρωμα και λέπτυνση του δέρματος με επακόλουθη εμφάνιση ελκών. Τέτοια έλκη επιμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν ανταποκρίνονται στη θεραπεία και κλείνουν πολύ αργά.

Στην επίσημη ταξινόμηση, είναι συνηθισμένο να διακρίνουμε τρία στάδια κιρσών:

1. I – Αποζημίωση.
2. II – υποαντιστάθμιση.
3. III – Αποζημίωση.

Μερικές φορές οι επιπλοκές ταξινομούνται στο στάδιο IV.

Κάτω άκρα

Ο πιο συνηθισμένος εντοπισμός. Εμφανίζεται συνήθως σε νεαρή ηλικία και σε γυναίκες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή μετά τον τοκετό. Στα αρχικά στάδια, τα συμπτώματα είναι ήπια και μη ειδικά: κόπωση στα πόδια, αίσθημα βάρους στα πόδια, κάψιμο, φούσκωμα, νυχτερινές κράμπες. Ο πόνος και το πρήξιμο κατά μήκος της φλέβας εμφανίζονται αμέσως από την έναρξη της νόσου των κιρσών. Οι αστραγάλοι, τα πόδια και τα πόδια προσβάλλονται συχνότερα.

Άνω άκρα

Το πιο κοινό σύμπτωμα σε αυτή την περίπτωση είναι το μούδιασμα στα χέρια. Μπορεί να εμφανιστεί μερικώς ή πλήρως και τις περισσότερες φορές εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια του ύπνου. Ο ασθενής εξαρτάται από τον καιρό, τα χέρια του πονάνε και πονάνε με κάθε αλλαγή του καιρού. Γίνεται δύσκολο να κρατάτε ακόμα και ελαφριά αντικείμενα στα χέρια σας. Στη συνέχεια αναπτύσσονται άλλα χαρακτηριστικά συμπτώματα: τα αγγεία διογκώνονται, σχηματίζονται οζίδια, εμφανίζεται πόνος που αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου, οι φλέβες γίνονται ελικοειδής και προεξέχουν.

βουβωνική χώρα και λεκάνη

Οι εκδηλώσεις της νόσου διαφέρουν σε άνδρες και γυναίκες.

Η πλήρης επούλωση των κιρσών είναι δυνατή μόνο μετά από χειρουργική θεραπεία. Μπορεί να γίνει με τρεις τρόπους:

1. Φλεβεκτομή – αφαίρεση κιρσών.
2. Κατά τη διάρκεια της σκληροθεραπείας, ένας σκληρυντικός παράγοντας εισάγεται σε μια κιρσοκήλη - μια ειδική ουσία που «κολλάει» τα τοιχώματά της μεταξύ τους, σταματώντας έτσι τη ροή του αίματος μέσω της φλέβας. Αυτό προκαλεί την κατάρρευση της φλέβας και το καλλυντικό ελάττωμα επίσης εξαφανίζεται.
3. Πήξη με λέιζερ – τα τοιχώματα της φλέβας καταστρέφονται με θερμική δράση, με αποτέλεσμα να «σφραγίζεται» ο αυλός της φλέβας. Μια τέτοια επέμβαση μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο εάν η φλέβα διαστέλλεται όχι περισσότερο από 10 mm.

Μία από τις πιο σύγχρονες μεθόδους αντιμετώπισης των χρόνιων κιρσών είναι η αυτοκόλλητη σκληροθεραπεία φλεβών. Υπάρχουν πολλές πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με αυτή τη διαδικασία διαθέσιμες στο Διαδίκτυο.

Ο κύριος ρόλος στη φαρμακευτική θεραπεία παίζουν τα venotonics, τα οποία λαμβάνονται σε μορφή δισκίου και έχουν συστηματική δράση. Διορθώνουν διαταραχές της κυκλοφορικής λειτουργίας. Αυτό θεραπεύει τα αιμοφόρα αγγεία ολόκληρου του σώματος. Τα Venotonic είναι επίσης διαθέσιμα με τη μορφή τζελ και αλοιφών, αλλά είναι λιγότερο αποτελεσματικά και λειτουργούν μόνο στο σημείο εφαρμογής για μικρό χρονικό διάστημα.

Χρησιμοποιούνται επίσης φλεβοτονικά - φλεβοτονικά φάρμακα. Ενδείκνυνται για λέπτυνση των αγγειακών τοιχωμάτων, μειωμένη ελαστικότητα, αυξημένη διαπερατότητα και στασιμότητα του αίματος. Τα φάρμακα ενισχύουν τα τοιχώματα των φλεβών, αυξάνουν την ελαστικότητά τους, εξαλείφουν τη συμφόρηση, μειώνουν το πρήξιμο και άλλα αρνητικά συμπτώματα. Μια άλλη ιδιότητα της φλεβοτονικής είναι η ομαλοποίηση της μικροκυκλοφορίας στην πληγείσα περιοχή.

Οι αναστολείς της συσσώρευσης αιμοπεταλίων χρησιμοποιούνται για την αραίωση του αίματος. Τα φάρμακα χρησιμοποιούνται όταν είναι απαραίτητο να μειωθεί η ένταση του σχηματισμού θρόμβων αίματος. Ενδείκνυται για ασθενείς με αυξημένο ιξώδες αίματος. Οι αναστολείς της συσσώρευσης αιμοπεταλίων μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο εάν δεν υπάρχει αιμορραγική τάση.

Για να σταματήσει ο σχηματισμός θρόμβου, συνταγογραφούνται επίσης αντιπηκτικά. Καταστρέφουν τους θρόμβους αίματος και μειώνουν το ιξώδες του αίματος.

Ένας καλός βοηθός στην καταπολέμηση των κιρσών είναι τα πλεκτά συμπίεσης. Η αρχή λειτουργίας τέτοιων προϊόντων:

• Ασκείται πίεση στις επιφανειακές και βαθιές φλέβες σε όλο το μήκος της κάλτσας συμπίεσης.
• Η μεγαλύτερη πίεση βρίσκεται στο κάτω μέρος, όπου οι φλέβες είναι πιο συσταλμένες και η ροή του αίματος είναι ταχύτερη.
• Η στένωση των φλεβών αυξάνει την αποτελεσματικότητα των βαλβίδων.
• Το πρήξιμο, ο πόνος και η κούραση στα πόδια εξαφανίζονται.

Υπό την επίδραση της αρτηριακής πίεσης, το φλεβικό αίμα ανεβαίνει από τα πόδια στην καρδιά. Όταν ένα άτομο είναι υγιές, αυτός ο μηχανισμός λειτουργεί ομαλά. Με την παρουσία παθολογιών, το σώμα αναγκάζεται να διεγείρει αυτή τη διαδικασία: αυξάνει την πίεση και ωθεί το αίμα προς τα πάνω. Το αποτέλεσμα είναι ανεπάρκεια βαλβίδας.

1. Κληρονομική προδιάθεση - μερικοί είναι επιρρεπείς σε αυτή την ασθένεια. Έχουν συγγενή βαλβιδική δυστροφία και αδύναμα αγγειακά τοιχώματα. Για το λόγο αυτό, οι κιρσοί στα πόδια μπορούν να παρατηρηθούν σε νεαρή ηλικία.
2. Ορμονικές αλλαγές - λόγω δυσλειτουργίας, εμφανίζεται στασιμότητα του αίματος. Οι πιο επικίνδυνες περίοδοι είναι η περίοδος γέννησης, η εφηβεία και η περίοδος μετά τη γέννηση. Στο γυναικείο σώμα (ειδικά αυτή την περίοδο) κυριαρχούν οι ορμόνες του ωχρού σωματίου. Έχουν χαλαρωτική επίδραση στις φλέβες.
3. Ασθένειες των αρθρώσεων - ρευματοειδής αρθρίτιδα, οστεοπόρωση και άλλες ασθένειες.
4. Φοράτε στενά παπούτσια και ρούχα που είναι πολύ στενά.
5. Μια μη ισορροπημένη διατροφή είναι η παρουσία λιπαρών και τροφών με πολλές θερμίδες.
6. Κακές συνήθειες - κάπνισμα και κατάχρηση αλκοόλ.
7. Λήψη ορισμένων φαρμάκων - ορμονικών αντισυλληπτικών.
8. Υπερβολικό βάρος – Η παχυσαρκία αυξάνει την πίεση στα πόδια.
9. Χρόνιες ηπατικές παθήσεις - κίρρωση, ηπατίτιδα.

Αυτή η ασθένεια δεν θα περάσει από μόνη της. Χωρίς την κατάλληλη θεραπεία, η κατάσταση θα επιδεινωθεί μόνο. Οι διευρυμένες φλέβες στα πόδια μπορεί να προκαλέσουν τις ακόλουθες επιπλοκές:

1. Έκζεμα και δερματίτιδα – Ερυθρότητα, μικρές φουσκάλες και ρωγμές εμφανίζονται στην περιοχή του κάτω ποδιού.
2. Τροφικά έλκη – μπορεί να εμφανιστούν τόσο μεμονωμένα όσο και πολυάριθμα «νησιά». Κλαίνε πιο συχνά (ένα διαυγές ή αιματηρό υγρό σχηματίζεται συνεχώς στην επιφάνειά τους). Αν και αυτά τα έλκη είναι επιφανειακά, είναι πολύ επώδυνα.
3. Θρομβοφλεβίτιδα – μπορεί να σχετίζεται με αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος, ερυθρότητα του δέρματος και πόνο κατά το περπάτημα και την ηρεμία.
4. Μια ρήξη φλέβας συνοδεύεται από σοβαρή αιμορραγία. Εάν παρουσιαστεί μια τέτοια επιπλοκή, απαιτείται άμεση ιατρική φροντίδα.

Οι κιρσοί στα πόδια περιλαμβάνουν την ακόλουθη θεραπεία:

• συντηρητική?
• χειρουργικός;
• Θεραπεία κιρσών με βδέλλες.
• λαϊκές θεραπείες?
• Σκληροθεραπεία.

Διάγνωση

Το «χρυσό πρότυπο» για τη διάγνωση είναι το υπερηχογράφημα, το οποίο προσδιορίζει τις περιοχές των προσβεβλημένων φλεβών. Εάν τα αποτελέσματα των μη επεμβατικών διαγνωστικών είναι αμφίβολα, χρησιμοποιείται χειρουργική εξέταση - φλεβογραφία, κατά την οποία εγχέεται σκιαγραφικό σε μια φλέβα για να εκτιμηθεί η γενική κατάσταση του αγγειακού συστήματος.

Διάγνωση εν τω βάθει φλεβών

1. Αρχική εξέταση με αναμνησία και παράπονα.
2. Διεξαγωγή υπερηχογραφήματος των αιμοφόρων αγγείων των ποδιών.
3. Υπερηχογράφημα Doppler για ανίχνευση θρόμβων αίματος.
4. Μπορεί επίσης να χρειαστούν εξετάσεις ούρων και βιοχημεία αίματος.

Στα αρχικά στάδια, το ARVNK δεν εκδηλώνεται πολύ καθαρά. Οι άνθρωποι αποδίδουν τον πόνο στα πόδια και άλλα συμπτώματα στην απλή κόπωση, τη σκληρή δουλειά ή την ηλικία. Συμβουλευτείτε γιατρό μόνο εάν έχουν ήδη συμβεί σημαντικές αλλαγές στα πόδια - πυκνές, διογκωμένες φλέβες ή εξογκώματα.

Αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις, ο γιατρός δεν περιορίζεται σε μια οπτική εξέταση και συνταγογραφεί πρόσθετες εξετάσεις:

1. Μέτρηση ροής υπερήχων ή Doppler, που σας επιτρέπει να προσδιορίσετε την ταχύτητα της ροής του αίματος και το γέμισμα των φλεβών.
2. Στα αρχικά στάδια του ARVNK, συνταγογραφούνται δοκιμές σύμφωνα με τους Perthes, Sheinis, Troyanov, Prett και άλλους, οι οποίες υποδεικνύουν την ανάπτυξη κιρσών.
3. Φλεβομανομετρία, η οποία μετρά την πίεση στις φλέβες.
4. Σάρωση των φλεβών, τα αποτελέσματα της οποίας μπορούν να καθορίσουν την κατάσταση των φλεβικών βαλβίδων και των τοιχωμάτων.
5. Φλεβογραφία. Σε αυτή τη διαδικασία, ένας παράγοντας αντίθεσης εγχέεται στις φλέβες και στη συνέχεια λαμβάνεται ακτινογραφία.
6. Ηχοσκληροθεραπεία – σκληρυντικό εγχέεται στις φλέβες και στη συνέχεια σαρώνονται.
7. Η θερμογραφία είναι μια εξέταση με χρήση υπέρυθρης ακτινοβολίας.
8. Φλεβογραφία με υπολογιστή.
9. Το φλεβοσπινθηρογράφημα είναι μια εξέταση λεμφαδένων και φλεβών με χρήση ραδιονουκλεϊδίων.
10. Η φωτοπληθυσμογραφία είναι μια εξέταση με χρήση φωτοδιόδων.

Όλα τα είδη εξετάσεων δεν συνταγογραφούνται ποτέ ταυτόχρονα. Συνήθως, οι κιρσοί διαγιγνώσκονται αρκετά εύκολα χρησιμοποιώντας μία ή δύο μεθόδους που καθορίζει ο γιατρός ανάλογα με την κατάσταση του ασθενούς.

Η απλότητα της διάγνωσης των κιρσών στα πόδια είναι υπερβολική γιατί τα αγγεία δεν βγαίνουν πάντα στην επιφάνεια. Για να επιβεβαιώσει τη διάγνωση, ο γιατρός πρέπει να πραγματοποιήσει μια εξωτερική εξέταση και να πραγματοποιήσει μια σειρά οργανικών μελετών:

• Διπλή σάρωση ή υπερηχογράφημα του κάτω άκρου - με κιρσούς, προσδιορίζεται πρώτα ο βαθμός τάνυσης των αγγειακών τοιχωμάτων, η φύση της ροής του αίματος σε αυτά και η ανίχνευση θρόμβων αίματος.
• Η ακτινογραφία των άκρων με σκιαγραφικό είναι το πρότυπο λειτουργικής εξέτασης για κιρσούς των κάτω άκρων, που σας επιτρέπει να προσδιορίσετε τη βατότητα των αιμοφόρων αγγείων.
• Η μαγνητική τομογραφία είναι το χρυσό πρότυπο για τη σύγχρονη διάγνωση των κιρσών των κάτω άκρων. Επιτρέπει την αξιολόγηση της λειτουργικότητας των φλεβικών βαλβίδων, τον εντοπισμό εστιών ισχαιμίας στους μαλακούς ιστούς, καθώς και την ανίχνευση θρόμβων αίματος και άλλων παθολογικών αλλαγών που έχουν προκύψει στο φόντο των κιρσών.

Για να αποσαφηνιστεί η συνολική εικόνα της νόσου, συνταγογραφούνται εργαστηριακές εξετάσεις: πηκογραφία για την εκτίμηση του κινδύνου θρόμβωσης, γενική και βιοχημική εξέταση αίματος.